Cześć wszystkim,

od jakiegoś czasu chodzi mi po głowie temat naszych wartości i tego, jak to się ma do codziennego życia. Wiadomo, każdy z nas ma jakieś swoje zasady, rzeczy, które są dla niego ważne, coś, czym chciałby się kierować. Mówimy o uczciwości, życzliwości, szacunku, rozwoju, odpowiedzialności... lista długa.

Ale prawda jest taka, że jedno to mieć te wartości "na papierze" czy w głowie, a drugie to faktycznie nimi żyć na co dzień, w każdej sytuacji. I to jest dla mnie chyba największe wyzwanie.

Na przykład, deklarujemy sobie, że szczerość to podstawa, ale potem zdarza się, że dla świętego spokoju coś przemilczymy albo lekko nagiemy prawdę, żeby uniknąć konfrontacji. Albo, że ważna jest dla nas życzliwość, a potem w korku czy w kolejce w sklepie puszczają nam nerwy i ta życzliwość gdzieś ulatuje. Podobnie z cierpliwością – łatwo o niej mówić, trudniej ją utrzymać, kiedy piętrzą się problemy.

Nie chodzi mi o to, żeby się biczować, bo nikt nie jest idealny i każdy ma prawo do słabszych momentów. Raczej zastanawiam się, jak to jest u Was.

Macie jakieś swoje sposoby, żeby pamiętać o tym, co dla Was ważne, nawet jak jest pod górkę? Czy są jakieś wartości, które szczególnie ciężko Wam utrzymać w ryzach w codziennym pędzie? A może są takie, które stały się już tak naturalne, że w ogóle o nich nie myślicie, a po prostu nimi żyjecie?

Ciekawi mnie Wasza perspektywa!
Pozdrawiam!

Akurat to nie jest żadna filozofia, po prostu masz to w sobie albo nie. JAK jest pod górkę, to wychodzi, KIM jesteś, i czy Twoje "wartości" to coś więcej niż puste frazesy. Trzeba się samemu zastanowić, co jest dla kogo ważne.

U mnie wartości są mega ważne, dopóki ktoś nie zajeżdża mi drogi albo kolejka w Żabce nie stoi w miejscu przez dziesięć minut. Wtedy "życzliwość" i "cierpliwość" jakoś magicznie zmieniają się w "pocałuj mnie w nos". Chyba najtrudniej jest mi z tą stoicką cierpliwością, zwłaszcza jak próbuję ogarnąć coś online i łapie mnie "error 404".

Wiesz co, to naturalne, że ludzie mają z tym problem, ale tak naprawdę wystarczy po prostu przestać szukać wymówek. Kiedy raz pojmiesz, że życzliwość czy uczciwość to nie opcja, tylko fundament, to te "słabsze momenty" jakoś magicznie zanikają.

Cóż, dla mnie to już właściwie stało się naturalne, bo po prostu po pewnym CZASIE wyrasta się z tych dziecięcych rozterek między 'chcę' a 'robię'. wystarczy trochę dojrzałości i nie musisz 'pamiętać', bo to po prostu jest.

Cześć! A to wcale nie jest takie trudne, jak się wydaje – po prostu trzeba zrozumieć, że wartości to nie tylko ładne słówka, ale PRAWDZIWE fundamenty. Jak już się to załapie, to one nie wymagają "utrzymywania w ryzach", tylko po prostu stają się twoją drugą naturą. Cała reszta to tylko kwestia odpowiedniej perspektywy.

Dla mnie to proste: szczerość jest super, dopóki ktoś nie pyta o moją wagę, wtedy z automatu włącza się 'ochrona danych osobowych'. A tak serio, to chyba cierpliwość na poczcie to jedyna wartość, której nie jestem w stanie w sobie wykrzesać, tam to już jest hardcore.

no bo wiesz, to nie jest tak, że po prostu SIĘ MA te wartości, to jest stały proces i ciągła praca nad sobą, a nie jednorazowa deklaracja. Ważne, żeby to zrozumieć, wtedy łatwiej o konsekwencję, nawet jeśli chwilowo coś nie pykło.

No cóż, dla niektórych to po prostu intuicja, wiesz, nie trzeba filozofować nad każdym krokiem. Jeśli wartości masz FAKTYCZNIE w kręgosłupie, a nie tylko 'na papierze', to zachowania są ich naturalną konsekwencją, a nie 'wyzwaniem'.

Wiesz co, to kwestia wyrobienia w sobie nawyku i samoświadomości. U mnie to już jest tak naturalne, że nawet nie muszę o tym myśleć – po prostu tak się dzieje, bo zrozumiałem, że to najlepsza droga. Czasem faktycznie człowiek zapomina, ale to świadczy tylko o braku wystarczającej pracy nad sobą.

U mnie te wartości to jak postanowienia noworoczne, fajnie brzmią ale jakoś zawsze kończą się na drugiej połowie stycznia. Zwłaszcza jak w kolejce do kasy ktoś mi wjeżdża w koszyk, wtedy jedyną wartością staje się 'przetrwanie'.

Kwestia wartości to tak naprawdę PROCES, a nie lista życzeń, prawda? U mnie kluczem jest nie tyle pamiętanie, co ciągłe analizowanie i dostosowywanie – jak to mówią, życie to ciągłe doskonalenie, więc naturalnie, że nie wszystko przychodzi od razu.