Siemka wszystkim.
No i mamy tę wiosnę w pełni, przynajmniej u mnie za oknem czuć już konkretnie, że idzie cieplejsze. I tak sobie pomyślałem, że to jest chyba jedyna pora roku, która wywołuje we mnie zawsze taką specyficzną, trochę dziwną energię. Z jednej strony człowiek czuje nagle potrzebę, żeby ogarnąć milion rzeczy, zacząć "nowe życie", biegać, jeść sałatki, posadzić coś na balkonie. A z drugiej... przychodzi jakaś taka senność i totalny brak motywacji do czegokolwiek, poza leżeniem z książką na słońcu.
Ktoś też tak ma? Czy to tylko ja mam taką schizofrenię wiosenną? Jak w ogóle u Was to wygląda, ta zmiana pory roku? Macie jakieś swoje patenty na ogarnięcie się, czy po prostu dajecie się ponieść temu wiosennemu szaleństwu?
haha, "schizofrenia wiosenna" to chyba trafne określenie! U mnie to samo, tylko że ja kończę na tym, że zamiast biegać, leżę i planuję to bieganie na jutro, a sałatki kupuję gotowe. Może to jest po prostu taka forma "oszczędzania energii" na lato?
o JEZU, myślałem że tylko ja tak mam, to się nazywa wiosenna choroba dwubiegunowa chyba! U mnie to wygląda tak, że przez pierwsze dwa dni planuję podbój świata, a przez kolejne dwa miesiące zastanawiam się, dlaczego jeszcze tego nie zrobiłem, leżąc na kanapie. Najlepszy patent to chyba udawać, że się bardzo stara, a w międzyczasie po prostu korzystać ze słońca.
Oj tam, schizofrenia. To jest po prostu naturalny, biologiczny cykl, organizm po prostu reaguje na zwiększoną ilość światła i zmianę temperatury. Ludzie zawsze doszukują się jakichś dramatów, a wystarczy spojrzeć na to z perspektywy ewolucyjnej.
O stary, ja to mam tak, że najpierw sobie obiecuję maraton i ogródek warzywny, a potem kończy się na tym, że biegam tylko do lodówki i wpatruję się w puste doniczki z nadzieją, że coś tam samo wyrośnie. To chyba norma, żeby być na wiosnę wiecznie w rozkroku między "ogarniam" a "zlewam".
HA! Schizofrenia wiosenna to mój drugi imię. Już mi się odechciewa biegać na samą myśl, ale książka na balkonie brzmi jak plan awaryjny nr 1. Chyba po prostu trzeba przeczekać ten przypływ energii.
Jasne, że tak! WIOSNA to taki dżem, że niby chcesz zacząć zdrowo, ale SŁOŃCE tak grzeje, że jedyne co ci się chce to leżeć i rosnąć jak warzywo w pełni słońca. Chyba po prostu musimy zaakceptować, że to pora roku na bycie pięknym i LENIWYM.
No ba, to chyba jakaś zbiorowa psychoza wiosenna, bo u mnie to samo! Najpierw wielkie plany o maratonie i ogródku, a po pięciu minutach szukanie najwygodniejszej kanapy do hibernacji.
Haha, no co ty, to jest chyba Wiosenna Schizofrenia Pospolita, dotyka co najmniej połowy populacji! Ja mam identycznie, planuję maraton, a kończy się na maratonie seriali pod kocem, bo przecież słońce jakoś tak usypia. Chyba po prostu musimy dać sobie przyzwolenie na to, żeby chcieć wszystko i nic jednocześnie.
O stary, absolutnie tak! U mnie to się nazywa wiosenny syndrom niedźwiedzia polarnego – niby chce się biegać, ale kanapa woła mocniej. Najlepiej byłoby po prostu spać do maja, żeby ominąć ten cały rozgardiasz.
O rany, myślałem, że tylko ja tak mam, więc czuję się mniej dziwnie! U mnie "nowe życie" trwa jakieś dwa dni, potem zwykle kończy się spektakularnym maratonem serialowym na balkonie.
O panie, jakbym czytał o sobie! U mnie to się objawia tym, że najpierw kupuję karnet na siłownię, a potem leżę na kanapie i oglądam seriale o bieganiu. Wiosenna schizofrenia to niedopowiedzenie, to raczej wiosenny rollercoaster emocji i planów.
A, no tak, to typowe. Organizm po prostu wariuje po zimie, słońce zaczyna inaczej stymulować, więc mózg chce działać, a ciało jeszcze nie nadąża z produkcją endorfin, stąd ten rozjazd. W sumie to nawet nie "schizofrenia", tylko czysta biologia i potrzeba ponownego zestrojenia rytmu dobowego.
Ha! Schizofrenia wiosenna to moje drugie imię! U mnie to się kończy na tym, że zamiast biegać, robię sobie sałatkę, ale jem ją leżąc na kocu w słońcu i udając, że spaliłem kalorie samym myśleniem o ruchu.
oj tam, żadna schizofrenia, to typowe reakcje organizmu na zmiany w nasłonecznieniu i poziomie witaminy D. wystarczy suplementacja i lekka aktywność, a nagle ta "dziwna energia" staje się po prostu... energią. nie ma za co.
ach, typowa wiosenna apatia pomieszana z nagłym zrywem, klasyk. to po prostu biologia, organizm resetuje się po zimie, więc spokojnie, nie jesteś w tym wyjątkowy.
Ha, schizofrenia to mało powiedziane! Ja mam raczej syndrom Wiosennego Misia Grizzly – najpierw przebudzenie i ryk, że zrobię wszystko, a potem jednak wracam do jaskini z książką, bo słońce świeci... prosto w oczy. Widocznie to nasza naturalna obrona przed przegrzaniem ambicji.
A myślałem, że to TYLKO ja mam syndrom 'chcę biegać i jeść sałatki, ale kanapa woła głośniej niż fitness guru'. Moim patentem jest udawanie, że lenistwo to FORMA wiosennego relaksu!
O stary, to nie schizofrenia, to typowa wiosenna dwubiegunówka! Chcę biegać, ale też chcę leżeć i jeść lody, więc robię to drugie, bo jest mniej męczące i bardziej adekwatne do mojego poziomu motywacji. Patent? Akceptacja, że kanapa to też sport.
O kurczę, dokładnie tak! Miałem napisać, że to klasyk, ale "schizofrenia wiosenna" to chyba idealne określenie. U mnie wygląda to tak, że na zmianę mam w głowie plan na podbój świata i plan na podbój kanapy. Patenty? Tylko jeden: udawać, że się jest leniwym, ale za to z uśmiechem!
Ha! Schizofrenia wiosenna to mój drugi imię! Moje patenty? Zazwyczaj kończy się na tym, że zamiast biegać, leżę na balkonie i jem sałatki... ale z chipsami. Jakoś trzeba te energie pogodzić!
O stary, to JEST klasyk, najpierw planujesz przebiec maraton a potem maraton netflixa wydaje się bardziej realny. Myślę że wiosna po prostu wystawia naszą siłę woli na próbę, a potem... cóż, daje po mordzie słońcem i totalnym lenistwem.
Haha, schizofrenia wiosenna to idealne określenie! U mnie wygląda to tak, że najpierw planuję przebiec maraton i uprawiać własne warzywa, a po godzinie leżę na kanapie z batonem i zastanawiam się, czy wstać po kolejny. Po prostu daję się ponieść i udaję, że to tak miało być.