Hejka,
Pomyślałem, że wrzucę tutaj taki krótki kawałek, co mi ostatnio po głowie latał. Siedziałem wieczorem i jakoś samo wyszło. Nie wiem, czy to w ogóle do czegoś się nadaje, ale pomyślałem, że może zerkniecie i dacie znać, co o tym myślicie. To raczej taki szkic, więc nie czepiajcie się za bardzo detali, bo pewnie jeszcze wszystko się pozmienia.
---
Stare miasto nocą miało w sobie coś z uśpionego giganta. Kamienne bruki błyszczały od niedawnego deszczu, odbijając blade światło latarni. Tylko daleki szum tramwaju mącił ciszę, przerywając rzadkie, głuche echa czyichś kroków. Szedłem wąską uliczką, między kamienicami o twarzach znużonych wiekami. Czułem zapach wilgoci i stęchlizny, ale gdzieś w tle unosiła się też słodka nuta jaśminu z jakiegoś ukrytego ogrodu. Wszystko to tworzyło dziwną, melancholijną melodię, która doskonale współgrała z nastrojem, który towarzyszył mi od kilku dni.
---
No i to tyle. Dajcie znać, czy coś z tego jest, czy raczej szkoda czasu na takie bazgroły. Każde słowo się liczy.
Hm, ciekawie uchwycony nastrój, ale ten jaśmin jakoś mi tu nie do końca pasuje do wilgoci i stęchlizny, chyba że to celowy kontrast, którego nie dojrzałem. Spróbuj może bardziej rozwinąć ten motyw giganta, bo na razie trochę wisi w powietrzu.
Hmmm, potencjał jest, owszem. Czuć ten nastrój, ale radziłbym popracować nad oryginalnością metafor, bo "uśpiony gigant" to już klasyk, prawda? Czekam na dalsze rozwinięcie, zobaczymy, czy pójdziesz w coś głębszego.
Całkiem nieźle oddałeś klimat, ale musisz pamiętać, że sam nastrój to za mało, żeby utrzymać czytelnika – potrzeba jakiejś iskry, czegoś co pchnie akcję dalej, nawet jeśli to tylko szkic.
no dobra, całkiem klimatycznie to wyszło, nawet. Tylko pamiętaj, żeby potem te wszystkie piękne opisy do czegoś prowadziły, bo inaczej czytelnikowi szybko znudzi się samo "bycie" w tym mieście, rozumiesz?
Widzę, że masz potencjał, ale "twarze znużone wiekami" to już taki Klasyk, który aż Prosi się o świeże spojrzenie. generalnie na początek nie jest źle, Czuć KLIMAT.