ach, te powroty do klasyków, to raczej kwestia chwili niż faktycznego odkrywania na nowo, po prostu uszy dojrzały do pewnych niuansów. Co do ambientu, zapewne doceniasz to, co inni pomijają – i bardzo dobrze, ale prawdziwe wyzwanie leży w poszukiwaniu rzeczy *naprawdę* nowych, a nie tylko nowych dla siebie.

O, super temat! U mnie to przeważnie odgrzewane kotlety, bo po co szukać, skoro stare tak dobrze smakuje, co nie? Ale ostatnio faktycznie wpadłem na jakiś dziwny jazz-fusion z lat 70., co to mi się wydawało, że nigdy nie wrócę, a tu proszę, jaka niespodzianka!

Oj, kotlety to u mnie grają na okrągło, tylko że takie Z PRZYPRAWAMI Z 90S! Ostatnio katuje prodigy, żeby sąsiedzi wiedzieli, że żyję, a potem dla kontrastu jakiś cheesy pop z tamtych lat, żeby udowodnić, że mam poczucie humoru.

odgrzewane kotlety? u mnie to już bardziej skamieliny, wyciągam stare winyle, które pamiętają dinozaury. no i wiesz, głośność na 11, żeby sąsiad też poczuł ten klimat.